Þykktarskilgreiningarkerfið fyrir endalok inniheldur nokkur hugtök. Reiknuð þykkt δ er þykktin sem er reiknuð út með formúlum úr ýmsum köflum. Hönnunarþykktin δd er summan af reiknuðu þykktinni δ og tæringarheimildinni C2. Nafnþykktin δn er hönnunarþykktin δd auk neikvæðs fráviks stálþykktar C1, námunduð upp að stöðluðu stálforskriftinni, þ.e. þykkt merkt á teikningu. Virka þykktin δe er nafnþykktin δn að frádregnum tæringarheimildum C2 og neikvæðu fráviki stálþykktar C1. Eyðuþykktin δs=δ + C1 + C2 + Δ1 (fyrsta hönnunarsléttunargildi) + C3 (vinnsluþynningarmagn) + (annað framleiðslusléttunargildi). Ennfremur vísar lágmarksmótunarþykktin til þykktarinnar sem þarf að tryggja eftir að heitir-valsaðir hólkar eða kúptar endalokar eru myndaðir; gildi þess er ekki minna en hönnunarþykktin.
Helstu mótunaraðferðir fyrir endalok eru stimplun og spinning. Heitt spunamótun notar þá meginreglu að styrkur málmefna minnkar með hækkandi hitastigi, hitar svæðið sem á að spuna á staðnum og snýr það síðan í form. Tækni til að mynda heitsnúning krefst ekki dýrra móta, er ótakmörkuð við framleiðslu á hausum í ó-venjulegri stærð, hefur tiltölulega lágan framleiðslukostnað, mikla víddarnákvæmni og stýranlegan lokasnúningshitastig.